این نامه اگر رسید مال تو نیست اما

برای بچه های ماست، زحمتش را تو بکش:

" سلام

نمیدانم چند سال بعد است و چند ثانیه است صدای گلوله نیامده

تا ته این چند خط

                       خیالت راحت

                          جنگها تمام میشود

کشته شدگان جنگها را از خیابانهای فلسطین و بوسنی

                               از کوچه ها ی اسراییل و کوهستانهای عراق و افغانستان

                                  برجهای امریکا و کوچه پس کوچه های سردشت و هیروشیما جمع میکنیم که با دستهای کوچک و لپهای گل داده

                                سر هر چهار راه

                                پشت هر چراغ راهنمایی گل تعارف کنند،

                                                   خیابانها را بند بیاورند و پوتینهایشان آویزان گردن

                                                       خیابان خیابان

                                                        پلاک به پلاک برای تو سر شول بکشند.

                                                       دست توی دست برقصند و تک تک خانه ها را در بزنند.

تمام پنجره ها رو به خیابان باز شود و سرهای برهنه

                                                                بی حجاب

                                                                بی ترس سنگسار آدرس تو را زمزمه کنند و ترانه ای را سوت بزنند که این روزها مادرت زمزمه میکند.

از چهار راه ها و چراغهای راهنمایی بگذرند

برای پنجره های باز دست تکان دهند و پشت نرده های بیمارستان

                                                  پشت در های بسته ی اتاق زایمان

                                                             تکیه به دیوار بزنند و با آهنگ سوتشان سر تکان دهند و زایمان زنی را انتظار بکشند که هیچ کس

                                         هیچ وقت

                                                    اسلحه توی دستش ندید.

دسته دسته گل و ماتیک بر مزار دختران زنده به گور بریزند و دست دراز کنند

                                                     زنده از گورهایشان بیرون بیاورند

                                                     برقصند و عاشق شوند و لپهایشان گل بیندازد

                                                                      بی حجاب                                                                             بی ترس سنگسار

تا ته این چند خط

                     خیالت راحت

                     هفت شب تمام چهارشنبه سوری است

                                                                    بی ترقه و توپ

                                                                    بی فشفشه و فشنگ

فال گوش هر هفت چهارشنبه ات خبری است که از صبح دهان به دهان تمام جهان را گشته:

                                          روزنامه ها نوشتند کتابهای ممنوعه تجدید چاپ میشود.

حالا جهان تو پر است از قصه و شعر

                 پر است از شاعرانی که صبح از قبرهایشان بلند شدند، سراغ چاپخانه ها را میگیرند.

تا ته این چند خط

                    خیالت راحت

                    آرام بخواب کنار مادرت

                                    کنار زنی که هیچ کس

                                                     هیچ وقت

                                                                 اسلحه توی دستش ندید."

                                                                 محمود خلعتبری۲۱/۱۰/۱۳۸۶ تبریز

 این شعر تقدیم شد به دوست و استاد سفر کرده ام تیرداد نصری

در و پنجره

دیوارهای بی پوستر و تابلو

به رخت خوابمان گوشه ی اتاق

خیالت راحت، میوه ی نشسته نمی خورم

                 میوه نمی خورم

روزنامه نوشته بود بنزین بالا می رود

من و تو که قدم میزنیم و از آینده حرف

                                 از بچه هایمان که قرار است با تشعشعات هسته ای کنار بیایند

من و تو قدم میزنیم.

بیچاره هم کلاسی ام با زانتیای تازه خریده اش.

                                                               تبریز ۶/۳/۸۶

از جادوي تو مي آيم

جهان گلوله و سرگردان

پرتاب شدنهاي در تاريخ          بيرون آمدنهاي از تفنگ

گلوله اي باغهاي ما را نشانه رفته است و پرتقال نارنجي آرزوهاي ماست توي آن همه بهار

ما بهت زده ي آن همه بوكه هرصبح چشمهايمان را به باغهايي باز ميكند كه معلق نيست اگر ميان رفتن و ماندن

         سرگرداني و پيدا شدن

دست كه دراز كنيم

                   پرنده اي در دستهامان تخم ميگذارد با آواز هم آغوشي اش

                   گلوله اي پيدايش ميشود در فضاي اطراف با تصوير يك صدا

                                                                                يك گرما

بعد جاي تمام اينها فضايي است در هم رفته و دوَار

                                              به سمت خودش ميكشد

                                                  سمت دنياي آن طرف فضاي روبه روي ما

                                                                                        در هم رفته و دوَار

 آسمان خراشها روي پاي ما سبز ميشوند

                        قد ميكشند

                       توي فضاي روبه روي ما ميروند درهم رفته و دوَار و دوباره سبز ميشوند و قد ميكشند

گلوله اي فضاي اطراف خودش را گرم مي كند و به عقب مي فرستد

                                        گرم ميكند و جلوتر ها ديوار آسمان خراش است

                                       (خودم يك بار

                                                        هزار و صد پرنده را ديدم

                                                                                  آمدند و

                                                                                         به ديوارهايش خوردند و

                                                                                              خودكشي كردند)

با اين همه كسي نگفت آسمان خراشهاي اين شهر بلندند

             كسي نگفت دلتنگ باغهاي پرتقال شده ام

             تنها گلوله اي ترانه اي را سوت ميزند بي مجاز           بي استعاره

            سوت ميزند ترانه اي را و معلق ميان دو جاذبه

                                           ـ ديگري جاذبه ي سرد سيمان و آهن

                                            ديگري لهيده ميان ترانه و هوا

                                                           دو قدم         تنها دو قدم مانده به ديوار ميماند

دري نيست در تمام اين ديوار

دري نيست در تمام فضاي روبه روي ما

تنها دري كه ميماند رو به دنيايي است كه دروازه هايش را بسته به روي پرندگان

پس پياده ميشوي از بالهاشان

                           و جهان را اين بار از پايين

                                                     پايين تر از گلوله اي قدم ميزني كه حالا آغاز جهان است

چشمها را مي بندي و ماشينها تو را نمي بينند

چشمها را مي بندي و ماشينها از تو مي گذرند

تو با جادويت قدم ميزني و آن طرف

                                ماشينها بوقشان را براي من كوك كرده اند

خودم هزار و صد بار زير چرخهايشان خودكشي كردم

    هزاروصد بار تمام مُردم وهر باراز لوله ي تفنگي درآمدم رو به خودم         ايستاده گوشه ي ديوار

هر بار پرت شدم در آغوش خودم   

        عاشق گيسواني شدم كه نداشتم

        براي لبهايي عاشقانه ريختم كه يك بار

                                            حتا يك بار نبوسيدمشان بي طعم كافور

                                                                          بي طعم سيگار

تو اما باور كن گيسوان تو شعر ديگري است

                                        بي مجاز

                                         بي استعاره اي حتا مرا به جهاني ميكشاند پراز پرتقال و هم آغوشي پرندگان                      

نفهميدن تو كار دست هر دوي ما داد

                       جايي بين غريزه و تاريكي

                                            ذره ذره هم آغوش سيگارم شدي با سري كه روي شانه ام مانده

عاشقانه ها براي تني سرودم كه هزارو صد بارتمام خودم ديدم زيرچرخهايي خودكشي كرد و

                                                                                                   ازلوله ي تفنگ در آمد

از گلوله تا ديوار فضا زياد است براي پر كردن

                                                            تو اما نمي آيي

پرنده ها مي آيند و به ديوار ميخورند

                                            نمي فهمي

گلوله چرخ ميزند‏‏‘ چرخ ميزند گلوله و نفهميدن تو كار دست ما ميدهد

هزار و صد سال تمام ميرود و شلمچه در تاول دستهاي ما ميسوزد

                                                                                 تكانشان ميدهي 

 چشمهايي سرخ ميشود و خاك بوي اشك ميگيرد       بوي تعفَن

                                                                  مي خواهم بگويم...

                                                                          دهانم بسته است گوشه ي همان ديوار

                                                                         پاهايم معلَق ميان دو جاذبه است

                                                                                                            گفتم كه...

                                                                 دست تكان ميدهي

                                                                        ذره ذره سيگارم با دستهاي تو مي سوزد

                                                                 دست تكان ميدهي

                                                                   شلمچه درخت ميشود توي باغهاي ما

                                                                  پرنده پرواز ميكند و لابه لاي شاخه هايش تخم ميگذارد

 و من به دنيا مي آيم لا به لاي شاخه هايي با بوي كافور

                                                         بوي سيگار

                                                             گلوله اي نشانه ام رفته است

                                                                          چشمهايم ميسوزد

                                                                                  تاول ميزنم 

                                                            گلوله نزديكتر ميشود

                                                                                  گل مي دهم        

                                                                   معلق ميان دو جاذبه مي ماند

                                                                                          گفتم كه...

                                                                    پرتقال ميشوم

                                                                              به اسارتم ميبرند

                                                                              از نامه هايي كه برايت فرستادم

                                                                                                           نرسيد

                                اين همه حرف ميزنم

                                                           نمي فهمي

                                                                           به جهنم!

                                نميدانم چه غلطي مي كني از اينجا در نمي آيم

                                                                           از جهنم

                                پوستمان را اما با سليقه مي كنند

                                                               گِرد و مارپيچ

                                                              بوي پرتقال مي آيد

                                                                           دلتنگت ميشوم

                                                                           غلط كردنهايت را ميگذارم براي بعد

                                                                           حالا دلم تو را ميخواهد

                                                                                     سيگار مي خواهد

                                                                                                    نميرسد

                                                            مثل گلوله اي كه هيچ وقت به ديوار نرسيد

                                                            سوارش ميشوم اين بار

                                                           يعني براي از اينجا رفتن بايد سوارش شد

                                                                                                   ميشوم

حالا سوار اين گلوله ام و سوار اين گلوله تابلوهايي رد ميشود كه شهر دارد

ساده تر اينكه فاصله زياد است تا تو

                                     تا تو و آسمان خراش چند دقيقه بعد تو

                                                     تابلو ها اين را مي گويند

                                                     نخواستن من كاري از دستش بر نمي آيد

                                                     فقط كمي دير تراتفاق يعني تو       يعني آسمان خراش تو

اين گلوله اما به ديوار ميرسد اين بار

                           يعني ميرسانمش

جاذبه اي نيست جز جاذبه ي سرد سيمان و آهن

                             گير ميكنيم من و گلوله

جاذبه اي نيست جز لهيده ميان ترانه و هوا

                             و خاك بوي اشك مي گيرد           بوي تعفَن

                             خودم يك بار هزار و صد پرنده را ديدم

                                                                     آمدند تا سر اين اتفاق

                                                                     پرت شدند توي جاذبه

                                                                                 گفتم كه...

                                                                                           تو از آنها بودي

                                                                                           و خاك بوي اشك گرفت

                                                                                                            بوي تعفَن

                             خودمان ديديم

                                من و گلوله

                                گلوله و من

                            نشسته بر ديوار آسمان خراشي ‘ جايي.

                                 محمود خلعتبری ۲۷آذر۱۳۸۵ تبریز                                                                      

 قبل از خواندن شعر یک نکته را ذکر کنم و آن هم در مورد فرم جدید وبلاگ است.

اسمش که شد: هزارویک شب

در مورد صفحات لینکستان هزارو یک شب به وبلاگ اضافه شد که هم میتوانید به گوشه ی سمت راست یا چپ(باور کنید بلد نیستم) مراجعه کنید و هم روی عبارت لینکستان را هر جای این وبلاگ دیدید کلیک کنید.

در مورد کتابخانه ی هزارویک شب که با بیشتر از ۲۰۰عنوان کتاب شروع به کار کرد همین کار را بکنید.

از در بیرون نمی رفت،بس که بزرگ بود برادرم.

و بدون اینکه بتوانم بگویم:

                               " از در بیرون رفت و دیگر هیچ وقت ندیدمش"؛

  بدون سر زدن به کلانتریها ؛

 بدون  دیدن لیست تصادفی ها و کشیدن قفسه ی سردخانه ها؛

  بدون اینکه بتوانم داد بزنم:

                                 "یکی قبر برادرم را نشانم بدهد، میخواهم برایش فاتحه بخوانم "

                ماجرایش تمام شد.

                                                                    محمود خلعتبری 18/10/1385تبریز

1.

نشسته کنجی در زیر و بم امواج صورتی بسازم از تو

                                      تنی میان دستها و تنم

                                      دست دراز کنم به زیر و بم صورتت

                                                        به زیر و بمت

                                      لمس کنم میان هم آغوشی امواج

تو نیستی و تقدیر من است این کشیده میان آسمان و زمین گاه و مدفون زیر خروارها خاک و کشیده از دهان پر از خاک و گرده افشانی درختان و کشیده میان باد تا شرجی تو

بیابانهایی را رد میکند بی وسوسه ی سراب گاه و گردنه های مه گرفته را بی دلهره ی سقوط

در هم تنیدگیشان اگر که بگذارد پیدا میکنند راهشان را امواج

روی هم می افتند و میلولند توی هم

گاه زیر میشوند و آنگاه رو و آنکه رو ، زیر میشود گاه و سوت میکشد و نعره میزند

بیرون اردی بهشت است میان نارنج و دم کرده ی ساحل

                بیرون تر تو،زیر و بم شده میان هم آغوشی امواج

صدا اگر نمی آید دراز کردن دستهام نیست که آغوشم باشی

                    دراز کردن دستهام نیست که بگیرانی ام

                                                  که گوشه ی لبت باشم

در هم تنیدگی امواج است که دورت میکند و نزدیک

                                  زیرت میکند و بم

                                  پرتابت میکند کنجی        پرتابت میکند کنار دیواری و پرتابت میکند کنار خطوطی که یعنی فاصله.

2.

اینجا همه ی ما منتظریم با چشمهای به آسمان گاه و به سیمهای تلفن

به مرگ که پشت خطوط منتظر است آنگاه

از دهلیزهام میگذرد با سیگار

از دالانها با چهره ای عبوس میان سایه و روشن

می آید و کنار گلبولهام مینشیند و یکی پًک به سیگار میزند عمیق

سر به زیر می اندازد و دودش را ول میکند لابه لای رگها

صورت پشت دستها خیس میکند و یکی پًک به سیگار میزند عمیق

ته تمام رگهام را که بگیرد        ته تمام دالانها، ته تمام هرچه را بگیرد آمیختگی نارنج است و شرجی

          میان در هم تنیدگی امواج.

3.

اسم تو اسم شب من است        اسم تو جادویم

                                               می آویزمت به گردن

دو تٌن نعره میکشد و دیگری خرناس

تن به درخت می ساید خرس،یالش را تکان میدهد شیر و شخم میزند گراز

با من اما جادویی است که سکوتم میدهد         میدانمش

                                                        و اینکه اسپرمهایم مادر صدایت نمیکنند لابه لای امواج

چیزی هست که نمیدانم

چیزی لابه لای این خطوط هست که نمیدانیم من و خرس

                                                    شیر و گراز

                                                             نعره میکشند و خرناس       سکوت میکنم

                                                     یکی پک به سیگار میزنند عمیق

                                                         دودش را ول میکنم لابه لای این خطوط.

4.

زنگ پشت زنگ         گلوله پشت گلوله

آن طرف انفجار         زمین لرزه همان طرف

آن طرف گلوله پشت گلوله باشد وقتی تو نباشی

                         فوتی باشد پرتاب کننده به اسپرم بودنم جهنده و جاندار

                                                                       پرتابنده و شناور  

                                                                          وقتی تو نباشی

آن طرف من باشم شناور در خون

                درست شده در خون

                   جیغ شده در خون

                   ادامه یافته با کتکی بر پشتش

                                    وقتی تو نباشی.

5.

تو نباشی من و موزاییکهاییم

تو نباشی من و کشیده ی سیمهای تلفن

                                    از کدام آلت می آیند نمیدانم و کدام زهدان

صدای تو را اما میشنوم و صدای خودم را

هم آغوش میشوند و زیر

هم آغوش میشوند و بم

                        در هم میلولند و خطوط

                                                      جنینهایمان را پرت میکنند به آینده.

                             محمود خلعتبری 19/8/85 تبریز

شهر تاریک شده بود که نیامدی

ماشینها اما عروس می بردند

کدام کجاوه کدام راه با تو می آید آیا که اینطور ابر همه جا را گرفته ابریشم همه جا را گرفته؟

هزار و یک شب کم بود و هزار و یک شهرزاد که بنویسم حجاز، سوزنده تر از چشمهای تو من ندیدم

شراب تر از چشمهای تو من ندیدم که سرخ بود و تلخ مثل لبهای چسبیده به لیوانت

مثل تاریکی این شهر این خیابان سرخ بود و تلخ ، لبهای چسبیده به لیوانت

و ماشینها عروس میبردند و بوق بود همه جا ، دُهُل بود، هلهله بود و صدای زنگ شتران بود همه جا در هوای دود و استخاره

و آنگاه ما تو را آفريديم برای عاشق شدن و از دريا برايت جامه ساختيم و تو سر باز زدی.پس نصيب تو باد آتش دوزخ.

با این همه من اگر بگویم باران، آب تمام این سطرها را گرفته           بیخود دست و پا میزنی

به آبی مانتویت فکر کن که غرقم میکند

به این همه باران که برایت باریدم

به حجاز فکر کن که سوزنده تر از چشمهای تو من ندیدم

کدام کاروان کدام کجاوه از چمهای تو می آید آیا که اینطور سیاه تر از گیسوان تو از بخت من بازار راه انداخته؟

بعد بازار چشمهای تو بود و تاریکی این شهر

بعد تو بودی که پیدایت شد با گیسوانی که بلند و چشمهایی که سوزنده تر از حجاز و رقصیدی با صدای دهل رقصیدی با ماده شتران مست رقصیدی و ابر همه جا را گرفته        ابریشم همه جا را گرفته است.

به حجاز فکر میکنم و به هزار و یک شبِ مانده در چشمهایت

به باران فکر میکنم و آب تمام این سطرها را گرفته

تو بازارت را جای دیگری پهن میکنی بیرون تر از دوزخی که برایت ساختم

و باران وحی میشود بر شانه های من وحی میشود بر زبان من وحی میشود

پس تو ای آمده از حجاز با ابریشم و موسیقی!

از هزار و یک شب مانده در چشمهایت یکی هم از آن من نیست آیا از شراب ریخته در چشمهایت جرعه ای هم از آن من؟

بعد همه ابر بود و همه ابریشم

بعد همه باران بود در هوای شرجی ِ دود و استخاره.

                                                             محمود خلعتبری 14/5/1383 تبریز

۰.

زمانی هیچ که هیچ چیز نبود

( پایین تر خدا بود جامه دریده در هیچ که آتش گرفت و برخاست از نبود ما)

و خدا، خدا را آفرید و به هیچ پیوستیم.

1.

خلق نشده بود اما سگی، گاوی چیزی شد که شد، چه کارش کنم؟ (کُشتش)

سیاره ای هستم و این متنها مدار و تو خورشید.

(...تا یادم نرفته کُشتش که توپ بسازد و بشود زمین و قِل بخورد توی این همه ناچیز و شوت بشود توی این همه که نیستند.)

2.

خودتان بخوانیدش.

3.

قول اما میدهم که ربط نداشته باشد به پیاز و شعر نباشد حتا و روز سومی باشد اما که پیاز باشد اسمش همین هست که هست. خواستید قبول کنید، نه...؟

... و خدا شهریور را آفرید.

4.

( خارج از متن پایش را روی پایش و سیگار میگیراند)

خلق هم نشده باشی می آفرینمت:

با اجازه ی بزرگتر ها...

باش!

5.

لبهایم را پشت شیشه جا میگذارم برای بوسیدنت...

با این همه تو سرطانی که می باری.

6. راه کوتاه آمده بود و آمده بود که سبز میشوی زیر پایم

دنیا چقدر کوچک است.

7.

و این قلط املایی از دستش در رفت که من باشم:

ژنی جهش یافته از پدرم.

0.

(پایش را روی پایشخارج از متن سیگار میکشد)

1.

مُردم.

محمود خلعتبری 22/4/1383 تبریز 4 بامداد