بلد نیستم را به هر زبان زنده بلدم

گلوله توی تمامشان می کشد و جنگ

                                             خانه خراب میکند

یکی چشمهایش را توی دست گرفته و ناله

یکی میان خشت خشت آوار پی خانه ، پی دری می گردد گلوله پی اش ندود.

زبانها میروند توی هم و دروغ میشوند و جهانی تازه میشوند میان خشت و گلوله

آدرسها درست است، همان خیابانها، همان کوچه

پلاکها اما دیواری نیست رویش نشسته باشند

دری نیست پستچی پشتش باشد و پستچی ها گم شده اند با دو پاکت توی دست لا به لای خشت خشت آوار

دومی را من فرستادم به زبان زنده ات برایم بنویسی به زبان مادری ات برایم

                                                                                  دوستت دارم.

محمود خلعتبری  20/3/86 تبریز

مرور میکنم نام تو را چهار راه به چهار راه

                            قدم به قدم نامه ی تو را

سلامت را به همه می رسانم پشت هر چراغ راهنمایی

یک نفر دستمال میکشد،یکی شیشه را بالا

یکی لپهایش گل داده و دستهایش کوچک است

یک روز آدامس، یک روز فال

                                 نام تو را برایش مرور میکنم چهار راه به چهار راه

                                                                      قدم به قدم

                                                                     گل تعارف میکنم.

 محمود خلعتبری۱۲/۳/۸۶ تبریز

در و پنجره

دیوارهای بی پوستر و تابلو

به رخت خوابمان گوشه ی اتاق

خیالت راحت، میوه ی نشسته نمی خورم

                 میوه نمی خورم

روزنامه نوشته بود بنزین بالا می رود

من و تو که قدم میزنیم و از آینده حرف

                                 از بچه هایمان که قرار است با تشعشعات هسته ای کنار بیایند

من و تو قدم میزنیم.

بیچاره هم کلاسی ام با زانتیای تازه خریده اش.

                                                               تبریز ۶/۳/۸۶