1.
نشسته کنجی در زیر و بم امواج صورتی بسازم از تو
تنی میان دستها و تنم
دست دراز کنم به زیر و بم صورتت
به زیر و بمت
لمس کنم میان هم آغوشی امواج
تو نیستی و تقدیر من است این کشیده میان آسمان و زمین گاه و مدفون زیر خروارها خاک و کشیده از دهان پر از خاک و گرده افشانی درختان و کشیده میان باد تا شرجی تو
بیابانهایی را رد میکند بی وسوسه ی سراب گاه و گردنه های مه گرفته را بی دلهره ی سقوط
در هم تنیدگیشان اگر که بگذارد پیدا میکنند راهشان را امواج
روی هم می افتند و میلولند توی هم
گاه زیر میشوند و آنگاه رو و آنکه رو ، زیر میشود گاه و سوت میکشد و نعره میزند
بیرون اردی بهشت است میان نارنج و دم کرده ی ساحل
بیرون تر تو،زیر و بم شده میان هم آغوشی امواج
صدا اگر نمی آید دراز کردن دستهام نیست که آغوشم باشی
دراز کردن دستهام نیست که بگیرانی ام
که گوشه ی لبت باشم
در هم تنیدگی امواج است که دورت میکند و نزدیک
زیرت میکند و بم
پرتابت میکند کنجی پرتابت میکند کنار دیواری و پرتابت میکند کنار خطوطی که یعنی فاصله.
2.
اینجا همه ی ما منتظریم با چشمهای به آسمان گاه و به سیمهای تلفن
به مرگ که پشت خطوط منتظر است آنگاه
از دهلیزهام میگذرد با سیگار
از دالانها با چهره ای عبوس میان سایه و روشن
می آید و کنار گلبولهام مینشیند و یکی پًک به سیگار میزند عمیق
سر به زیر می اندازد و دودش را ول میکند لابه لای رگها
صورت پشت دستها خیس میکند و یکی پًک به سیگار میزند عمیق
ته تمام رگهام را که بگیرد ته تمام دالانها، ته تمام هرچه را بگیرد آمیختگی نارنج است و شرجی
میان در هم تنیدگی امواج.
3.
اسم تو اسم شب من است اسم تو جادویم
می آویزمت به گردن
دو تٌن نعره میکشد و دیگری خرناس
تن به درخت می ساید خرس،یالش را تکان میدهد شیر و شخم میزند گراز
با من اما جادویی است که سکوتم میدهد میدانمش
و اینکه اسپرمهایم مادر صدایت نمیکنند لابه لای امواج
چیزی هست که نمیدانم
چیزی لابه لای این خطوط هست که نمیدانیم من و خرس
شیر و گراز
نعره میکشند و خرناس سکوت میکنم
یکی پک به سیگار میزنند عمیق
دودش را ول میکنم لابه لای این خطوط.
4.
زنگ پشت زنگ گلوله پشت گلوله
آن طرف انفجار زمین لرزه همان طرف
آن طرف گلوله پشت گلوله باشد وقتی تو نباشی
فوتی باشد پرتاب کننده به اسپرم بودنم جهنده و جاندار
پرتابنده و شناور
وقتی تو نباشی
آن طرف من باشم شناور در خون
درست شده در خون
جیغ شده در خون
ادامه یافته با کتکی بر پشتش
وقتی تو نباشی.
5.
تو نباشی من و موزاییکهاییم
تو نباشی من و کشیده ی سیمهای تلفن
از کدام آلت می آیند نمیدانم و کدام زهدان
صدای تو را اما میشنوم و صدای خودم را
هم آغوش میشوند و زیر
هم آغوش میشوند و بم
در هم میلولند و خطوط
جنینهایمان را پرت میکنند به آینده.
محمود خلعتبری 19/8/85 تبریز
