این نامه اگر رسید مال تو نیست اما

برای بچه های ماست، زحمتش را تو بکش:

" سلام

نمیدانم چند سال بعد است و چند ثانیه است صدای گلوله نیامده

تا ته این چند خط

                       خیالت راحت

                          جنگها تمام میشود

کشته شدگان جنگها را از خیابانهای فلسطین و بوسنی

                               از کوچه ها ی اسراییل و کوهستانهای عراق و افغانستان

                                  برجهای امریکا و کوچه پس کوچه های سردشت و هیروشیما جمع میکنیم که با دستهای کوچک و لپهای گل داده

                                سر هر چهار راه

                                پشت هر چراغ راهنمایی گل تعارف کنند،

                                                   خیابانها را بند بیاورند و پوتینهایشان آویزان گردن

                                                       خیابان خیابان

                                                        پلاک به پلاک برای تو سر شول بکشند.

                                                       دست توی دست برقصند و تک تک خانه ها را در بزنند.

تمام پنجره ها رو به خیابان باز شود و سرهای برهنه

                                                                بی حجاب

                                                                بی ترس سنگسار آدرس تو را زمزمه کنند و ترانه ای را سوت بزنند که این روزها مادرت زمزمه میکند.

از چهار راه ها و چراغهای راهنمایی بگذرند

برای پنجره های باز دست تکان دهند و پشت نرده های بیمارستان

                                                  پشت در های بسته ی اتاق زایمان

                                                             تکیه به دیوار بزنند و با آهنگ سوتشان سر تکان دهند و زایمان زنی را انتظار بکشند که هیچ کس

                                         هیچ وقت

                                                    اسلحه توی دستش ندید.

دسته دسته گل و ماتیک بر مزار دختران زنده به گور بریزند و دست دراز کنند

                                                     زنده از گورهایشان بیرون بیاورند

                                                     برقصند و عاشق شوند و لپهایشان گل بیندازد

                                                                      بی حجاب                                                                             بی ترس سنگسار

تا ته این چند خط

                     خیالت راحت

                     هفت شب تمام چهارشنبه سوری است

                                                                    بی ترقه و توپ

                                                                    بی فشفشه و فشنگ

فال گوش هر هفت چهارشنبه ات خبری است که از صبح دهان به دهان تمام جهان را گشته:

                                          روزنامه ها نوشتند کتابهای ممنوعه تجدید چاپ میشود.

حالا جهان تو پر است از قصه و شعر

                 پر است از شاعرانی که صبح از قبرهایشان بلند شدند، سراغ چاپخانه ها را میگیرند.

تا ته این چند خط

                    خیالت راحت

                    آرام بخواب کنار مادرت

                                    کنار زنی که هیچ کس

                                                     هیچ وقت

                                                                 اسلحه توی دستش ندید."

                                                                 محمود خلعتبری۲۱/۱۰/۱۳۸۶ تبریز

 این شعر تقدیم شد به دوست و استاد سفر کرده ام تیرداد نصری

و اینکه عروسی بزرگمان کی باشد که به مرده ها و زنده های فامیل بر نخورد،

 فعلن تلویزیون نگاه کن

اخبار ایران و جهان را بی خیال شو

سریال ها را هم

این روزها راست فقط رُبی است که میلیاردها تومان جایزه میدهد.

                                     محمود خلعتبری ۱۱/۷/۸۶ تبریز

                        گلدان طاقچه را بگذار رو به کوههای شهری که در برت گرفته است.

هواشناسی اینجا را با غبار صبحگاهی پیش بینی کرد

ساعت از عصر هم گذشته، غبار اما نه

آنجا که تو هستی را نمی دانم

                         توی این غبار اما دلیلی برای باز کردن پنجره نیست

                                           دلیلی برای قدم زدن

                                           دلیلی برای رد شدن دختری با مانتوی سفید از پیاده روهای غبار گرفته اش

حالا گرد و غبار صبحگاهی به کنار،چهار راه ها را بسته اند

                                  سر هر چهار راه  چهره ها ی عبوس

                                  سر هر چهار راه ایست بازرسی

                                 سر هر چهار راه زندانی است پر از تمام دختران جهان با مانتوی سفید

آنجا که تو هستی را نمی دانم

مانتوی سفیدت را اما بگذار توی گنجه

                                          یا

                                         خاکش کن

                                        یا

                                        آتشش بزن

بی مانتوی سفید هم دوستت دارم.

                         محمود خلعتبری   ۲۱/۳/۸۶ تبریز

بلد نیستم را به هر زبان زنده بلدم

گلوله توی تمامشان می کشد و جنگ

                                             خانه خراب میکند

یکی چشمهایش را توی دست گرفته و ناله

یکی میان خشت خشت آوار پی خانه ، پی دری می گردد گلوله پی اش ندود.

زبانها میروند توی هم و دروغ میشوند و جهانی تازه میشوند میان خشت و گلوله

آدرسها درست است، همان خیابانها، همان کوچه

پلاکها اما دیواری نیست رویش نشسته باشند

دری نیست پستچی پشتش باشد و پستچی ها گم شده اند با دو پاکت توی دست لا به لای خشت خشت آوار

دومی را من فرستادم به زبان زنده ات برایم بنویسی به زبان مادری ات برایم

                                                                                  دوستت دارم.

محمود خلعتبری  20/3/86 تبریز

مرور میکنم نام تو را چهار راه به چهار راه

                            قدم به قدم نامه ی تو را

سلامت را به همه می رسانم پشت هر چراغ راهنمایی

یک نفر دستمال میکشد،یکی شیشه را بالا

یکی لپهایش گل داده و دستهایش کوچک است

یک روز آدامس، یک روز فال

                                 نام تو را برایش مرور میکنم چهار راه به چهار راه

                                                                      قدم به قدم

                                                                     گل تعارف میکنم.

 محمود خلعتبری۱۲/۳/۸۶ تبریز

در و پنجره

دیوارهای بی پوستر و تابلو

به رخت خوابمان گوشه ی اتاق

خیالت راحت، میوه ی نشسته نمی خورم

                 میوه نمی خورم

روزنامه نوشته بود بنزین بالا می رود

من و تو که قدم میزنیم و از آینده حرف

                                 از بچه هایمان که قرار است با تشعشعات هسته ای کنار بیایند

من و تو قدم میزنیم.

بیچاره هم کلاسی ام با زانتیای تازه خریده اش.

                                                               تبریز ۶/۳/۸۶

از جادوي تو مي آيم

جهان گلوله و سرگردان

پرتاب شدنهاي در تاريخ          بيرون آمدنهاي از تفنگ

گلوله اي باغهاي ما را نشانه رفته است و پرتقال نارنجي آرزوهاي ماست توي آن همه بهار

ما بهت زده ي آن همه بوكه هرصبح چشمهايمان را به باغهايي باز ميكند كه معلق نيست اگر ميان رفتن و ماندن

         سرگرداني و پيدا شدن

دست كه دراز كنيم

                   پرنده اي در دستهامان تخم ميگذارد با آواز هم آغوشي اش

                   گلوله اي پيدايش ميشود در فضاي اطراف با تصوير يك صدا

                                                                                يك گرما

بعد جاي تمام اينها فضايي است در هم رفته و دوَار

                                              به سمت خودش ميكشد

                                                  سمت دنياي آن طرف فضاي روبه روي ما

                                                                                        در هم رفته و دوَار

 آسمان خراشها روي پاي ما سبز ميشوند

                        قد ميكشند

                       توي فضاي روبه روي ما ميروند درهم رفته و دوَار و دوباره سبز ميشوند و قد ميكشند

گلوله اي فضاي اطراف خودش را گرم مي كند و به عقب مي فرستد

                                        گرم ميكند و جلوتر ها ديوار آسمان خراش است

                                       (خودم يك بار

                                                        هزار و صد پرنده را ديدم

                                                                                  آمدند و

                                                                                         به ديوارهايش خوردند و

                                                                                              خودكشي كردند)

با اين همه كسي نگفت آسمان خراشهاي اين شهر بلندند

             كسي نگفت دلتنگ باغهاي پرتقال شده ام

             تنها گلوله اي ترانه اي را سوت ميزند بي مجاز           بي استعاره

            سوت ميزند ترانه اي را و معلق ميان دو جاذبه

                                           ـ ديگري جاذبه ي سرد سيمان و آهن

                                            ديگري لهيده ميان ترانه و هوا

                                                           دو قدم         تنها دو قدم مانده به ديوار ميماند

دري نيست در تمام اين ديوار

دري نيست در تمام فضاي روبه روي ما

تنها دري كه ميماند رو به دنيايي است كه دروازه هايش را بسته به روي پرندگان

پس پياده ميشوي از بالهاشان

                           و جهان را اين بار از پايين

                                                     پايين تر از گلوله اي قدم ميزني كه حالا آغاز جهان است

چشمها را مي بندي و ماشينها تو را نمي بينند

چشمها را مي بندي و ماشينها از تو مي گذرند

تو با جادويت قدم ميزني و آن طرف

                                ماشينها بوقشان را براي من كوك كرده اند

خودم هزار و صد بار زير چرخهايشان خودكشي كردم

    هزاروصد بار تمام مُردم وهر باراز لوله ي تفنگي درآمدم رو به خودم         ايستاده گوشه ي ديوار

هر بار پرت شدم در آغوش خودم   

        عاشق گيسواني شدم كه نداشتم

        براي لبهايي عاشقانه ريختم كه يك بار

                                            حتا يك بار نبوسيدمشان بي طعم كافور

                                                                          بي طعم سيگار

تو اما باور كن گيسوان تو شعر ديگري است

                                        بي مجاز

                                         بي استعاره اي حتا مرا به جهاني ميكشاند پراز پرتقال و هم آغوشي پرندگان                      

نفهميدن تو كار دست هر دوي ما داد

                       جايي بين غريزه و تاريكي

                                            ذره ذره هم آغوش سيگارم شدي با سري كه روي شانه ام مانده

عاشقانه ها براي تني سرودم كه هزارو صد بارتمام خودم ديدم زيرچرخهايي خودكشي كرد و

                                                                                                   ازلوله ي تفنگ در آمد

از گلوله تا ديوار فضا زياد است براي پر كردن

                                                            تو اما نمي آيي

پرنده ها مي آيند و به ديوار ميخورند

                                            نمي فهمي

گلوله چرخ ميزند‏‏‘ چرخ ميزند گلوله و نفهميدن تو كار دست ما ميدهد

هزار و صد سال تمام ميرود و شلمچه در تاول دستهاي ما ميسوزد

                                                                                 تكانشان ميدهي 

 چشمهايي سرخ ميشود و خاك بوي اشك ميگيرد       بوي تعفَن

                                                                  مي خواهم بگويم...

                                                                          دهانم بسته است گوشه ي همان ديوار

                                                                         پاهايم معلَق ميان دو جاذبه است

                                                                                                            گفتم كه...

                                                                 دست تكان ميدهي

                                                                        ذره ذره سيگارم با دستهاي تو مي سوزد

                                                                 دست تكان ميدهي

                                                                   شلمچه درخت ميشود توي باغهاي ما

                                                                  پرنده پرواز ميكند و لابه لاي شاخه هايش تخم ميگذارد

 و من به دنيا مي آيم لا به لاي شاخه هايي با بوي كافور

                                                         بوي سيگار

                                                             گلوله اي نشانه ام رفته است

                                                                          چشمهايم ميسوزد

                                                                                  تاول ميزنم 

                                                            گلوله نزديكتر ميشود

                                                                                  گل مي دهم        

                                                                   معلق ميان دو جاذبه مي ماند

                                                                                          گفتم كه...

                                                                    پرتقال ميشوم

                                                                              به اسارتم ميبرند

                                                                              از نامه هايي كه برايت فرستادم

                                                                                                           نرسيد

                                اين همه حرف ميزنم

                                                           نمي فهمي

                                                                           به جهنم!

                                نميدانم چه غلطي مي كني از اينجا در نمي آيم

                                                                           از جهنم

                                پوستمان را اما با سليقه مي كنند

                                                               گِرد و مارپيچ

                                                              بوي پرتقال مي آيد

                                                                           دلتنگت ميشوم

                                                                           غلط كردنهايت را ميگذارم براي بعد

                                                                           حالا دلم تو را ميخواهد

                                                                                     سيگار مي خواهد

                                                                                                    نميرسد

                                                            مثل گلوله اي كه هيچ وقت به ديوار نرسيد

                                                            سوارش ميشوم اين بار

                                                           يعني براي از اينجا رفتن بايد سوارش شد

                                                                                                   ميشوم

حالا سوار اين گلوله ام و سوار اين گلوله تابلوهايي رد ميشود كه شهر دارد

ساده تر اينكه فاصله زياد است تا تو

                                     تا تو و آسمان خراش چند دقيقه بعد تو

                                                     تابلو ها اين را مي گويند

                                                     نخواستن من كاري از دستش بر نمي آيد

                                                     فقط كمي دير تراتفاق يعني تو       يعني آسمان خراش تو

اين گلوله اما به ديوار ميرسد اين بار

                           يعني ميرسانمش

جاذبه اي نيست جز جاذبه ي سرد سيمان و آهن

                             گير ميكنيم من و گلوله

جاذبه اي نيست جز لهيده ميان ترانه و هوا

                             و خاك بوي اشك مي گيرد           بوي تعفَن

                             خودم يك بار هزار و صد پرنده را ديدم

                                                                     آمدند تا سر اين اتفاق

                                                                     پرت شدند توي جاذبه

                                                                                 گفتم كه...

                                                                                           تو از آنها بودي

                                                                                           و خاك بوي اشك گرفت

                                                                                                            بوي تعفَن

                             خودمان ديديم

                                من و گلوله

                                گلوله و من

                            نشسته بر ديوار آسمان خراشي ‘ جايي.

                                 محمود خلعتبری ۲۷آذر۱۳۸۵ تبریز                                                                      

روزنوشت هزارویک شب به روز است.

تصور آمدن دزد همیشه برای من همراه بود با تنگی نفس و در نیامدن صدایم برای کمک خواستن و فریاد زدن... تا آن روز که باران می بارید و چک چک قطراتش روی حلب شیروانی حال میداد برای خوابیدن. من تازه داشت خوابم میبرد یا خوابم برده بود که سر و صدای توی اتاق پذیرایی بیدارم میکند مجبورم میکند به طرف صدا بروم. درست دم در اتاق می ایستم و چشمهایم را میمالم. مرد با نگاه خسته اش به طرفم می آید، مقداری از اثاثیه گوشه ای از اتاق جمع شده، من عصبانی میشوم از اینکه یک نفر خواب مرا به هم زده. مرد اما دستش را به طرف من دراز میکند، من سرم را می خارانم کمی فکر میکنم. چیزی انگار روی گلویم مانده باشد گلویم را فشار می دهد و مجبورم میکند دستش را بگیرم و سخت تکان بدهم ، چیزی که همیشه در مواقع حساس مهارم میکرد و نمیگذاشت پا را فرا تر از حریم اخلاقی ام بگذارم. همان چیز مجبورم میکند دستش را زیاد منتظر نگذارم و مرد فقط نگاهم میکند. بعد به طرف یخچال میروم و شیشه ی ویسکی را از یخچال بر میدارم و کمی هم کالباس و ماست و نوشابه، بعد میروم سراغ بوفه و از دسته ی شش تایی گیلاسهای توی آن دو تا بر میدارم و می آیم توی پذیرایی. مرد منتظرم نشسته بود. کمی برای هر دویمان میریزم . گیلاسهایمان را به هم میزنم و نمیگوییم "به سلامتی"، بعد کمی نوشابه میخورم روی ویسکی(من اینطور راحت ترم، مرد را نمیدانم) از همه ی مزه ها مقداری می خورد و گیلاسش هنوز توی دستش مانده. بالاخره می گذاردش روی میز و من به طرف ضبط صوت می روم و روشنش میکنم. گیلاسهای بعدی را به همان ترتیب، بالا میرویم و مرد همچنان تردید دارد کدام مزه بعد از ویسکی بیشتر میچسبد، و "شماعی زاده" می خواند که "جلّ الخالق" و من به بزرگی خدا فکر میکنم و اینکه چهره ای دوست داشتنی دارد مرد. سیگاری میگیرانیم و فکر میکنیم. من به بزرگی خدا فکر میکنم لا به لای " جلّ الخالق" و اینکه شاید دوستان خوبی برای هم شویم من و مرد، و مرد چشمهایش را بسته. سیگارها با تمام این فکرها تمام میشود و بعد ممطمئنن باید میرقصیدیم. بلند میشوم و دست مرد را میگیرم.مرد انگار که بخواهد بگوید بلد نیستم به خدا نگاهم میکند. بلندش میکنم و می رقصیم. دروغ می گفت به خدا، بلد بود، و می رقصیم. دستها و سینه ها را میلرزانیم و بندری میزنیم و میرقصیم. فضای اتاق برای رقص کم می آید، می رقصیم و به حیاط میرویم، می رقصیم و به خیابان میرویم، هر دو میرویم، هر دو میرقصیم. مرد با وسواس خاصی میرقصد، خیابان "جلّ الخالق" پخش میکند، لامپهای رنگی زیر باران بندری می رقصند؛ ما هم میرقصیم. مرد نگاهم میکند، من هم نگاهش میکنم. مرد مرا در آغوش میگیرد و میبوسد،من هم میبوسمش. مرد به طرف انتهای خیابان راه می افتد، نگاهش میکنم تا به ته خیابان برسد. بعد به خانه بر می گردم و سیگار دیگری میگیرانم و به مرد فکر میکنم و اینکه دوستان خوبی برای هم میشویم من و مرد.

محمود خلعتبری 30/6/83 شهسوار